Dag 2 Thailand: Wat pho & Game-over?

*geeeeuuuuww* langzaam doe ik mijn ogen open. Pfff, ik zweet me helemaal kapot hier, hoe heet is het!? Blijkbaar heb ik de airco uitgelaten vannacht en begint het weer lekker op te warmen. Te lui om uit bed te komen draai ik me nog een keer om maar 10 minuten later hoor ik het gebliep van mijn wekker. Ah, wakker wordt tijd dus. Het eerste wat ik doe is wat cruesli naar binnen werken onder het genot van een heerlijke aflevering van Pokémon, het enige wat ik kon vinden in het Engels op tv (oké niet het enige, wel het meest nostalgische). Even later beweeg ik me in mijn zwembroekje richting het zwembad en geniet even van het heerlijke water en het uitzicht van deze 36e verdieping. Het koele water is heerlijk welkom na zo’n nacht van waterdeprivatie in de hitte. Op mijn kamer ga pak ik vervolgens mijn spullen om erop uit te gaan, nog geen idee waar heen. Ik pak mij lonely-planet gids erbij: Hmm, god wat ga ik toch doen vandaag… Denk ik terwijl ik de bladzijdes doorblader. Ergens vind ik Wat Pho. Ik denk: Prima! Het ligt ook nog eens in de buurt van het treinstation, ik moet toch mijn kaartjes voor mijn reis naar Chiang Mai morgen halen. Ik besluit dat te gaan doen. Ik pak de metro richting Hua Lamphong. In de metro zijn er allemaal video-reclameschermen. Nu is dat niet erg raar, maar hier hadden ze er ook geluid bij! Als je dus in de metro wilt, kan je dat niet ongestoord doen zonder constant reclame in je oren gedenderd te krijgen! Even later kom ik aan en loop ik naar het treinstation. Ik kijk nieuwsgierig rond terwijl ik mijn portemonnee in de gaten houd en zie de eerste monniken al voorbijlopen, in een oranje gewaad met kale hoofden en een glimlach op hun gezicht bewegen ze zich door het station heen. Ik loop maar weer door en haal mijn kaartjes op. Vervolgens besluit ik naar wat Pho te gaan. Dit is een van de bezienswaardigheden van Bangkok met tempels, beelden en boeddha’s. Ik bestel een scootermeneertje en ben onderweg. We scheuren keihard door Bangkok heen en ik geniet van de snelheid waarmee we ons een weg door het verkeer banen terwijl er allemaal huisjes, winkeltjes en tempeltjes langs ons heen razen. Wanneer ik aankom bij Wat Pho dok ik de 100 baht om binnen te komen en geniet ik van de vele bezichtigingen die erbinnen te zien zijn. Een aantal dingen hier waren de zijn de Reclining boeddha, vele bonsaiboompjes, beelden van Chinese noblemen van vroeger, en nog. Veel. Meer. Boeddha’s. Ik heb een ding besloten vanochtend en dat is dat ik me niet door mezelf laat opjagen om zo veel mogelijk te zien, dus dat breng ik in de praktijk. Rustig loop ik door alle tempels door en geniet ik van de vele beelden en boeddha’s van goud en zwart steen die er te zien zijn. Het viel me namelijk op dat er dus naast een hele lange rij van gouden boeddha’s ook vaak een zwarte staat. Ik neem aan dat dat iets te maken heeft met yin en yang, of de balans houden maar het echte verhaal erachter weet ik niet. 

Ik weet niet of het onrespectvol was om zo’n foto te maken, maar zo bedoelde ik het zeker niet. Ik denk dat de Boeddha er alleen maar om kan lachen. 

Er was een huis waar ik even in ben gaan zitten. Ik was daar namelijk de enige in dat huis en er was een mooie boeddha om naast te mediteren. Of eigenlijk drie mooie boeddha’s naast elkaar. Hier heb ik dan ook nog een kwartiertje van mijn tijd doorgebracht. Vervolgens ben ik langs  thaise schoolklasjes gelopen waar ze gewoon les kregen van monniken, om bij de reclining boeddha te komen. Een enorm grote gouden boeddha die ligt, of licht (hoe je het maar ziet;) ). Zijn voeten waren alleen niet van goud maar van een zwart materiaal met edelstenen erin waardoor het een soort sterrenhemel leek. Deze voeten waren ongeveer 2.5 meter hoog en 8 meter breed en hierdoor kon je, als je dichtbij genoeg stond er dan ook helemaal in opgaan. Hierna kon ik op de terugweg een bakje muntjes kopen voor 50 cent om deze in alle potjes te doen die achter elkaar uitgestald zijn. Dit doe ik dan ook, en omdat meerdere mensen dit tegelijk aan het doen zijn klinkt er een ritmisch samenspel van klanken waarmee de muntjes in de potten vallen. Ten slotte ben ik nog langs een ceremonie van monniken gelopen die samen aan het zingen waren naast een gouden boeddha. Ik zie dat het half 4 is en bedenk me dat ik om vier uur bij mijn condo moet zijn om mijn backpack (die er nog steeds niet is) te krijgen. Ik dus zo snel mogelijk een scooter pakken en voor ik het weet scheur ik een half uur lang weer langs alle kraampjes en tempeltjes van Bangkok om bij mijn condo uit te komen. Ik ga vervolgens maar chillen op het dak bij het zwembad en wacht mijn telefoontje af terwijl ik af en toe een duik neem en geniet van mijn spannende boekje en het indrukwekkende uitzicht bij zonsondergang. 

Het is ondertussen al halfzes en er is nog steeds niemand. Na de Thaise Luggage-support te bellen (die denken Engels te kunnen, maar zo’n sterk accent hebben dat je ze alsnog niet verstaat) begreep ik toch uit hun vage woorden nog iets op te vangen als sebhen pie-am. Ah wacht, 7 PM bedoelen ze! Om kwart over zeven word ik gebeld door een Thaise man die ik niet versta. Hieruit maak maar op dat ze er zijn en ik haast me naar beneden om de deur open te doen. Niemand buiten. Oké, naja ik maar weer bellen naar die man en probeer duidelijk te maken dat ik wacht: ”I WAJTIENG OUTSIEDE” zeg ik terwijl ik probeer hun accent te imiteren (onwetend of dat effect heeft trouwens). Die man verstaat me voor geen meter en hangt op. Ik bel de Luggage-support weer en na nog drie kwartier van proberen bedenk ik de geniale oplossing om gewoon mijn locatie door te sturen naar die Thaise man via google maps en via google translate te vertalen waar ik sta. BAM, 10 minuten later sta ik in de lift met mijn backpack te knuffelen. Het is ondertussen al half 9 en ik heb uit mijn lonely-planet opgemaakt dat er een plaatsje is genaamd game-over waar je lekker kan eten en eventueel scrabble kan spelen enzo. Ik weer een scooter bestellen en even later zit ik razendsnel achterop de scooter zonder zonnebril want het is donker. Gelukkig heb ik een helm op met windbeschermer want we gaan rond de 80 kilometer per uur door Bangkok en dat kunnen mijn ogen niet aan. Ik kom aan bij de Game-over en loop naar binnen waar ik door een jonge, Thaise jongen wordt begroet in prachtig correct Engels (godzijdank). Ik kijk om me heen, zie dat er overal FIFA wordt gespeeld en dat er computers staan. Ik vraag aan die jongen: Hoeveel kost het om een computer te gebruiken? De jongen zegt 100 baht per uur. Ik vraag of je ook mag eten terwijl je op de pc zit. Hij vertelt me dat je gewoon kunt gamen en dat zij wel langskomen. Ik ga achter een pc zitten, bestel een hamburger en geniet van het rare plaatsje waar ik nu weer terecht ben gekomen. Ik begin een potje League (ja ik weet het, heel erg) en eet ondertussen vol smaak mijn hamburger op. Met een volle maag, ongeveer anderhalf uur later kom ik naar buiten en ga weer achterop een scootermannetje zitten (naja achterop de scooter dan, ik heb niet ineens mijn innerlijke geaardheid verandert). Deze man heeft helaas geen windscherm op zijn helm en we scheuren met dit keer 85-90km/u door de stad (vet illegaal volgens mij) terwijl ik mijn ogen dichtknijp vanwege de wind. Deze man rijdt als een Amsterdammer in het kwadraat dus zelfs ik begin me af en toe nog zorgen te maken achterop terwijl ik tussen mijn wimpers door een glimps opvang van het verkeer. Even later kom ik aan bij mijn condo en lig ik uitgeput op mijn bed. Ik ben klaar voor vandaag, morgen is mijn laatste dag voor Chiang Mai.
Mochten jullie het je nog afvragen, het zwarte gat in mijn maag is al een stuk minder geworden, hoewel nog steeds aanwezig. Gelukkig heb ik geaccepteerd dat het er nou eenmaal gaat zijn af en toe de komende weken en dat dat hoort bij de reis. Het laat me gelukkig alleen maar beseffen hoeveel ik hou van de mensen thuis.

Misschien komt er meer, misschien niet.

Xx- Cas out.