Snapshots van avonturen in Thailand!

Deze post zal wat anders zijn dan de meeste andere blogposts die ik heb geschreven. Deze post zal een soort kijkje zijn in de verschillende momenten die ik heb gehad de afgelopen dagen, in plaats van een uitgebreide beschrijving in chronologische volgorde van de reis die ik meemaak zal het dus meer per moment zijn. 

Nu dat gezegd is kunnen we maar gewoon beginnen!

Ik sta aan de waterkant, op een mooie maandagmiddag. Ik heb niet zoveel tijd meer voordat ik mijn sleeper-trein moet halen om naar Chiang Mai te reizen wat circa 700 kilometer verderop ligt! Ik kijk voor me uit en zie de ”riverside” van Bangkok, wat mooi zou moeten zijn. Helaas is het enige wat ik zie een modderige stroom van water vol met takjes en viezige troep, met een bootje die erop voorbijvaart om de toeristen een mooie blik te geven op die prachtige modder. Niks indrukwekkends dus… Teleurgesteld draai ik me om en loop ik maar weer richting de straat.

Wat een heerlijke chaos. Ik kijk om me heen en zie overal verschillende kraampjes waar onder andere muziekinstrumenten, kleren, armbandjes, massages en nog veel meer te verkrijgen zijn. Alle kleuren van deze straatborden, vlaggen en winkeltjes schieten mijn ogen binnen en ik geniet van de bezigheid die hier te vinden is op Khaosan road. Dit is de ”backpackers-straat” van Bangkok. Ik zie rechts een klein Thais vrouwtje zitten die armbandjes maakt. Ik vroeg haar hoe lang het zou duren om er eentje te maken voor me, ik mocht zelf de tekst verzinnen en het zou tien minuutjes duren. Na een flinke afdingsessie waarna ik me nog steeds afvraag of ik nou toch niet alsnog belazerd ben loop ik door de straat terwijl ik gluur in de verschillende kraampjes. Ik durf niet te lang bij elk kraampje te blijven staan want dan komt er binnen een paar seconden alweer een Thais vrouwtje aangelopen ”Sir! You want tis? I beautiful bracelet! I have massage! I have Shirt! You want tis sir?” en daar heb ik nu even geen zin in.. Later geniet ik toch nog van een Thaise massage voordat ik de stress van de treinindustrie in ga. 

Stilte. Dat is het woord wat mij en mijn omgeving op het moment het beste omschrijft. Het is eenzaam maar samen tegelijk, een erg rare ervaring. Ik zit in een meditatieretraite. Twee dagen lang mogen we niet praten en doen we uren van loop, zit en ligmeditaties. Onze monnik genaamd ”KK” verteld ons veel dingen over het boeddhisme en terwijl we hierover leren proberen we onze geest te ”reinigen” door te mediteren. Het duurt lang, maar zorgt voor veel helderheid. Het is raar om te merken hoe we in ons leven vaak zo snel alles willen doen, waar we ook wat minder gehaast door kunnen gaan. Ik sta voor de laatste ceremonie voor het eten. KK reinigt en zegent ons voordat we gaan eten. We staan met zijn allen in een rij voor een enorme boeddha terwijl hij zijn ding doet en er achter hem twee vogels elkaar totaal verrot aan het neuken zijn. Ze vallen telkens uit de boom van enthousiasme en ik kan het niet laten om geïntrigeerd te zijn door de sensuele dans die de twee vogels met elkaar uitvoeren. Heerlijk dat dat even het belangrijkste is wat me bezighoudt. 

Hard knallen mijn vuisten tegen de bokszak. Ik probeer de techniek die ik net van een kale gespierde Thaise Muay-Thai instructeur heb gekregen toe te passen op deze zak zaagsel en ik krijg hem nauwelijks vooruit. Ik heb in dagen al niet meer gesport en gooi al mijn energie in het verbeteren van mijn techniek zodat ik toch hopelijk hierna een klein vleugje Muay-Thai heb opgepikt. Muay-Thai is de Thaise nationale vechtsport. Ik mag tegen de gespierde gozer vechten. Hij heeft bescherming om en verteld me wat ik moet doen: ”JAB, PUNCH, DOUBLE JAB, PUNCH, DODGE, KICK, KNEE, DODGE” schreeuwt hij terwijl hij me tot het uiterste drijft en me af en toe vol een schop in mijn buik geeft wanneer ik mijn verdediging laat vallen (ik heb geen bescherming). Hij maakt me helemaal kapot en elke keer als ik denk dat ik instort moet ik er nog buikspieren en push-ups achteraan gooien waarna ik dan een minuut een glaasje water mag drinken. Tijdens deze minuut lig ik meestal kapot op de grond. Hij fluit, ik begin opnieuw met slaan op zijn instructies en merk dat elke keer dat ik mezelf opnieuw oppak om door en door te gaan, ik alleen maar meer mentale energie krijg. Door telkens door die barrières heen te gaan krijg ik er steeds meer en meer motivatie voor en aan het einde van de anderhalf uur ben ik een grote vechtmachine die niet meer te stoppen is. 

Ik zit met de twee Britse meisjes die ik heb ontmoet in het meditatiecentrum in een restaurant met uitzicht over de Muay-Thai ring van Chiang Mai. Ik praat met ze en moet innerlijk telkens lachen om hun grappige, maar tegelijk elegante accent. We hebben kaartjes voor de Muay-Thai wedstrijd van vanavond om te kijken hoe de pro’s het doen, waarbij we zeven wedstrijden te zien krijgen. We zien de eerste vechters aankomen. Wacht… DAT ZIJN KINDEREN. Het zijn kleine kinderen van ongeveer 8 jaar die met een bloeddorstige blik richting de ring lopen! We zijn enorm geschokt dat dit zo gebeurd. Tijdens de wedstrijd weten we niet zo goed wat we moeten denken, we vinden het verschrikkelijk dat ze dit zo doen, maar willen ze het zelf? En zelfs als ze het zelf willen, is het dan geoorloofd om ze dit gewoon te laten doen? We besluiten het voor nu maar even te laten en later komen vier vechters op het podium van een leeftijd van rondt de 16. Gelukkig worden ze ouder. Deze jongens doen BLINDDOEKEN om voordat ze gaan vechten. En waar je denkt dat dat het misschien voorzichtiger maakt heb je het fout. Ze knallen op elkaar in met schoppen, vuisten in elkaars gezicht en ze houden zich niet in, ze willen bloed zien. Een van de vechters valt op een gegeven moment zelfs de scheidsrechter aan en slaat hem helemaal kapot waarna de scheids van zichzelf moet afvechten om hem weer op de juiste positie te krijgen. Vele blauwe plekken en hersenschuddingen later zijn ze eindelijk klaar…
Het is ochtend en na twee meter op mijn scooter te hebben gereden wordt ik aangehouden door de politie. Ze stoppen me langs de weg en kijken me streng aan. Kut, wat heb ik gedaan. Hij vertelt me dat ik geen helm draag (aah duh, niemand had mij dat verteld). Bam, 500 baht in de gierige handjes van die politiemannetjes (wat eigenlijk het equivalent is van 13 euro maar toch). Ik sta op het moment om op mijn scooter te stappen en weg te rijden wanneer er weer een politiemannetje aanloopt en zegt: ”Driving licence!?”. Ik besef me dat mijn internationale rijbewijs al een jaar verlopen is maar geef hem vol zelfvertrouwen toch aan de politieagent. Hij loopt ermee naar de hoge baas en hij zegt: ”400 BAHT!”. Ik hou me enorm van de domme en begin in half theatrale paniek te vertellen dat ik net al heb betaald en niet begrijp waarom ik nog een keer moet betalen. Hij verteld dat ik geen stempel heb op mijn internationale rijbewijs voor scooters, maar alleen voor auto’s. Aha dat was ook fout, maar ik heb nu niet zin in nog een boete. Ik begin dus heel theatraal door te praten over dat ik net al geld heb betaald en niet begrijp waarom ik nog een keer moet betalen. Met een gezicht vol paniek kijk ik de man aan en hij probeert het me nog een keer uit te leggen. Ik blijf me van de domme houden en hij krijgt het niet voor mekaar om uit te leggen dat deze boete anders is dan de eerste. Ik heb ongeveer een halfuur als een gestreste, panikerende jonge jonge met een klein puppygezicht staan blebberen en na dit halfuur veranderd de expressie op de politieman zijn gezicht naar een zachtere. 5 minuutjes later rij ik zonder boete, en met een papiertje waarmee ik de komende drie dagen legaal mag rijden de stad uit. 

Ik rij op mijn gehuurde scooter de berg op naar de befaamde tempel van Doi Suthep. Dit schijnt een prachtige tempel te zijn op de top van een berg dus het leek me een goed plan om hier maar eens naartoe te rijden. Halverwege kom ik ineens de Britse meisjes weer tegen op een viewpoint onderweg daarheen. 

Bij deze viewpoint is een gitaarspeler samen met een schud-ei en zijn stem een klein publiekje aan het vermaken. Ik kijk aandachtig naar wat hij speelt en zie dat hij ook een mondharmonica heeft. Ik bekijk zijn vinger positionering nog een keer en zie welke akkoorden hij speelt. ‘Ooh joh, dat kan ik ook’ zegt een stemmetje in mijn hoofd. Ik mis gitaarspelen al een aantal dagen en beslis er gewoon voor te gaan. Ik vraag de man of ik de gitaarpartij voor hem mag spelen. Het mag van hem en we beginnen aan de meest speelse, contactvolle jamsessie ooit. We gunnen elkaar de ruimte en ik geniet van het moment. Ik geniet ervan dat ik gitaar sta te spelen met een totaal willekeurige vreemdeling in Thailand. 

In de avond gaan we via een nachtmarktje naar een jazzclub. De band speelt fenomenaal, maar we waren zo laat dat ze na tien minuten al stopte… misschien morgen gaan?

Erna scooteren we vol enthousiasme door de straten van Chiang Mai. We scheuren langs plekjes en nadat we het andere britse meisje zijn kwijtgeraakt kom ik met het Britse meisje dat misschien nog wel het meeste weg heeft van Hermelien, aan op een typisch Thais nachtmarktje. Hier verkopen ze 20 kroppen ijsbergsla voor 1 euro 50 cent en zijn er stromen van thaise mensen die op dit tijdstip, om een uur s’nachts hun boodschappen hier doen. Het is een prachtige setting waarbij de cultuur van Thailand erg mooi te zien is door de kleine afdingsessies tussen de locals en de manier waarop ze veel te veel groentes tegelijk met zich meedragen. Even later komen we aan bij een kraampje met durian. Durian is de befaamde fruitsoort die zo erg stinkt dat je neus uit je gezicht rolt. Na mezelf moed in te spreken ga ik ervoor. Ik koop een durian. Nog tien minuten twijfelen en ik hap een flink stuk van deze gore gore stank weg met een gezicht alsof ik driehonderd zure matten tegelijk in mijn mond heb gestopt. Ik probeer langzaam deze gore troep weg te krijgen en oh… het valt wel mee! Ik trek mijn gezicht weer in de plooi en kauw verder. Het is een soort mix van banaan en ananas met de structuur van selderij. Een fan zou ik mezelf nou ook weer niet noemen, maar de geruchten vielen voor mij in elk geval erg mee. Het is inderdaad vooral de stank die zo erg is… Later overtuig ik de Britse meisjes om het ook te proberen. 
Tot zover deze snapshots van mijn avonturen. Misschien komt er meer, misschien niet.
Xx- Cas out.