Thailand, de vliegreis en meer. 

30-06-17

Afscheid.

Het is nacht. Een uur s ‘ochtends om precies te zijn. Ik ben al sinds gisteren 20u bezig met het inpakken maar ben nog steeds niet klaar… Lekker als je dezelfde dag nog een toets en een verplicht uni-programma hebt over polyamorie (een soort multifunctionele liefde seks relatie met meer dan twee mensen waardoor je nooit iets te kort komt maar wel altijd jaloers bent). Gelukkig is Tjits er om me geduldig te zeggen dat alles goed komt en dat het gaaf wordt. Ik ben nog een halfuur bezig om mijn laatste dingen klaar te leggen en ik ga in bed liggen. *BIEP BIEP BIEP*, rotding. Een veel te kort uurtje later word ik wakker door mijn wekker. Enorme stress slaat toe en we fietsen snel naar het station. Ik sta voor het grote stationsgebouw van Amsterdam Centraal. We hebben nog twee minuten om de trein te halen dus we rennen naar de deur. Dicht…. KUT, WAAROM STAAT ER DAT ER EEN TREIN VERTREKT ALS DE DEUREN DICHT ZIJN. We rennen langs het station en vinden welgeteld een opening aan de achterkant van waar we aankwamen, die wordt bewaakt door politieagenten om zwervers buiten te houden. Na illegaal door de ov-poortjes te rennen waar veel politie omheen staat en een eindsprint te trekken sta ik voor de trein, ook die deuren gesloten en hij begint langzaam te bewegen. Trein gemist. Ik moet een vliegtuig halen en ik heb mijn trein gemist… Mijn hoofd schiet in de avontuur-regelmodus die ik ook wel graag de ”Casismoemaargaatdoor” modus noem. Ik kijk naar Ubers maar na een belletje met mijn vader blijkt al snel dat ze in de buurt zijn en me op kunnen pikken. GODZIJDANK! Een halfuur later stroomt er een zoute waterval over mijn wangen voor de ingang van de douane, om het afscheid dat ik neem van mijn gezin (die allemaal midden in de nacht zijn opgestaan en naar Schiphol zijn gereisd puur om mij even doei te zeggen) en Tjitske, mijn vriendin waar ik eigenlijk nooit langer dan een week van ben weggeweest sinds we een relatie hebben. Ik forceer mezelf om de stappen richting de douane te zetten, maar het water blijft maar komen. Drie stappen verder pak ik wat vaart op en ga ik al huilend in de scan (god ik hoop dat de douane dat niet zag, maar ik ben bang dat dat slechts een gedachte blijft). Nadat de scan alle tranen op mijn wangen heeft opgepikt pak ik mijn spullen en zwaai ik nog een laatste keer. Mijn vader is altijd wat enthousiast met zwaaien en veel te uitbundig gooi ik mijn armen boven me heen en weer in een poging hem na te doen terwijl ik een laatste glimp van ze opvang. 
Wenen.

Ik doe mijn ogen langzaam open en het blijft donker om me heen. Ohja, ik heb een slaapmasker op, duh… Ik kijk om me heen en besef me dat ik in slaap ben gevallen in het vliegtuig. Ik check mijn telefoon en zie dat het vijf voor 9 is. Oh… mijn vlucht vertrekt om 09:45, lekker is dat… Ik hoorde namelijk om vijf voor negen aan te komen, maar zo te zien is het vliegtuig nog midden in de lucht. Ik bel een privé-stewardess-mevrouwske en vertel dat ik mijn overstap moet halen. Ik heb de woorden Doha en negenvijfenveertig nog niet uitgesproken en ze snelwandelt al richting de cockpit. Ze loopt naar binnen bij de piloot en komt even later terug om te vertellen dat het er niet zo goed uitziet maar dat ik gewoon naar de gate moet lopen als we aankomen. Ik vraag of ik mijn tas misschien alvast mag pakken (terwijl er natuurlijk allemaal bordjes met hou je riem om, en niet roken branden). Het mag en ze biedt me aan om vooraan te gaan zitten, in de businessclass tot we landen zodat ik meteen weg kan. Dat aanbod neem ik nou graag aan, eerste keer businessclass YES in de pocket (al is het maar voor een halfuurtje). Ze spreekt me weer aan en zegt welke gate ik heb met een grote glimlach en verteld me dat ze me het beste wenst. Ik weet niet wat het is, maar de manier waarop ze oprecht geeft om mijn situatie laat me al meteen beter voelen. Wat een top-privé-stewardess-mevrouwske. Nadat we zijn geland en ik met een sprint van Usain Bolt richting mijn gate ben gerend. Kom ik daaraan en blijkt iedereen al geboard te zijn. Een gestreste man met een haastige blik komt mijn kant op gesnelwandelt en vraagt: ”Doha?”. Ik zeg ja en hij probeert meteen zo snel mogelijk mijn paspoort te ontfutselen. Ik probeer hem nog uit te leggen dat mijn bagage nog naar het nieuwe vliegtuig moet en dat ik dat moet aangeven, maar hij is alweer weg en voor ik het weet sta ik met een rampspoed mijn spullen door de scanner te halen. Hij komt terug en zegt: ”go go, walk on”. Ik loop door en vraag nog een keer naar mijn spullen, hij zegt dat ik voor nu door moet rennen en mijn spullen weet hij niet, maar dat  moest ik in Doha maar weer regelen omdat het vliegtuig NU gaat vertrekken. Ik ga op mijn plaats in het vliegtuig zitten. Ik spreek een stewardess aan en probeer nog businessclass te fixen in verband met mijn bagage (mijn puppyogen werkte niet dit keer). Na vijf seconden voor me uitgestaard te hebben adem ik uit, en begin ik mijn volgende vliegreis naar Arabië, onwetend of mijn bagage mee is of niet. 
Doha

Met een bewolkt hoofd loop ik Doha airport in. Na net zes uur gevlogen te hebben en al 12u onderweg te zijn begin ik aan mijn tocht naar voedsel. Terwijl ik over het vliegveld struin schieten er gedachtes door mijn hoofd. Waar zou dat lieve Oostenrijkse vrouwtje dat naast me zat in het vliegtuig zijn? Hoe zal haar reis in zuid-India zijn en wil ik zelf ook een keer zo’n Ayurveda behandeling doen? Ze had het me aangeraden. Weer twintig minuten verder en nog niks gevonden. Ik vraag de weg aan een Arabisch mannetje naast een zelf spelende vleugel en loop door. Zou mijn bagage inderdaad mee zijn gekomen? Ik had het gevraagd bij de transferbalie, die had me op het hart gedrukt dat mijn bagage gewoon mee was gekomen, maar toch had ik een slecht onderbuikgevoel erover. YES! Ik zie eindelijk de beroemde food-court waar iedereen het over heeft. Ik manoeuvreer me tussen 4 rijen door en zie een Burger King. Ik ren erop af en na 20 minuten in de rij te staan ben ik eindelijk aan de  beurt: en ik zeg : ”Ja eeehm doe mij maar een long chicken met een vanille milkshake”. ”Yes, you pay with cash?” Ik laat mijn pinkaart zien. No no no, we don’t accept. Go to ATM! en ze wijst stellig een richting op. Met mijn hongerige maag begin ik maar gaan lopen en even later probeer ik te pinnen. Minimum: 100 Riyal. Dat is potverdorie 25 euro waarvan ik er 20 nooit zal uitgeven. Uiteindelijk besluit ik om het maar niet te pinnen en loop ik terug. Al lopend kijk ik in mijn portemonnee. Hmmm, 2 euro 50 en een snoeppapiertje. Hopelijk kan ik daar wat mee. Zoals te verwachten kan ik nergens iets voor dat geld krijgen, alle prijzen zijn boven de 5 euro. Half hopeloos kijk ik om me  heen en ik zie een banaan liggen in een fruitschaal bij een smoothiebar. Uiteindelijk is het me gelukt om dat ding voor 2 euro te krijgen en al genietend van mijn gloednieuwe super-de-luxe 2 euro banaan loop ik richting de gate. Bij de gate merk ik dat mijn spieren nog steef zo stijf als een krultang zijn en hierom doe ik nog wat yoga (waar volgens mij maar 4 mensen verbaasd van mij kant op keken). Even later worden we geboard. 

In de lucht is het altijd een kwestie van je tijd goed besteden en jezelf vermaken. Het enige stomme is dat wanneer je hoofd zo mistig is na een lange reis, je niet zo goed meer weet wat je moet. Hierdoor heb ik het grootste deel van de tijd geslapen, op een paar acrobatiekkunsten na om uit mijn raamzit te komen, af en toe wat yoga te doen (niet al te heftig) waar daar de ruimte voor was, met de cabin crew praatjes te maken waarbij ik veel te veel mango-juice van ze aftroggel en toiletmomenten. Met nog 5 minuten van de vliegreis te gaan kijk ik uit het raam en ben ik geschokt en geïntrigeerd tegelijk. Zover ik vanuit het vliegtuig kan zien is er alleen maar stad, stad en meer stad. Omdat het nacht is zie ik alle lichtjes. Het is enorm indrukwekkend om een stad te zien zo ver als de horizon. Bangkok… nu snap ik hoe ze de helft van de bevolking van Nederland in een stad kunnen proppen. 

01-07-2017

Na geland te zijn loop ik richting de bagageband. Ik zet mijn stappen over zo’n snelle loopband en beweeg me al snelwandelent richting de paspoortcontrole. Ik stap op een nieuwe band en kijk naast me. Rechts naast me om precies te zijn. Hmm, nog een loopband die de andere kant opt gaat. Ik kijk ernaar en besef me ineens dat dit betekent dat ze in Thailand links rijden! Ik had me dit totaal nog niet bedacht. Ik loop door en na drie keer totaal de verkeerde kant op te zijn gelopen kom ik bij de immens lange rij die voor mij bestemd is. Hier heb ik nog 3x een verkeerd formulier ingevuld en hierna mocht ik pas weer lekker opnieuw achterin de rij gaan staand. Het was voor de paspoortcontrole. We staan er met 400 man voor de controle en er staan twee 2thaise vrouwtjes alle controles te doen, die volgens mij niet eens doorwerken, terwijl er alleen maar mensen bij komen. Lekker is dat, efficiënt is anders. Maarja Thailand is anders dan Nederland dus anderhalf uur later ben ik door de controle heen. Ik sta bij mijn bagageband, het moment van de waarheid. Ik zal er niet lang en dramatisch over don, lang verhaal kort: Hij was er niet. Een mannetje zij dat hij in de middag aan zou komen. Vervelend, maar het is niet anders. Ik een Thaise simkaart kopen en met de taxi naar mijn gehuurde kamer, onwetend of ik ingecheckt zou gaan worden of niet omdat daar geen details over waren gestuurd. Ik kom aan met de taxi en nadat ie zeurde met zijn ”tiptiptiptiptip” in een hoge kanarie-stem heb ik hem maar wat fooi gegeven. Gelukkig stond er al iemand klaar om me mijn kamer te laten zien en even later slaap ik als een roos in het kingsize bed. 
Bangkok

Ik word om twee uur in de middag wakker en moet me gaan bedenken wat ik in godsnaam ga doen in deze stad. Het besef dat ik helemaal in mijn eentje aan de andere kant van de wereld zit slipt naar binnen en zorgt voor een klein zwart gaatje in mijn maag. Ondanks dit gaatje besloot ik om te zoeken naar een marktje. Deze heb ik binnen no-time gevonden. Hier dringt de vieze geur van durian (de meest gore fruitsoort die er bestaat) en gebakken insecten bij me binnen. Hier loop ik wat rond en koop ik een zwembroek waarvan het mannetje geen fooien wou (wut!?). Ik had namelijk gehoord dat mijn bagage toch morgen pas komt. Even later raak ik hopeloos verdwaalt. Ik heb geen idee meer waar ik ben en besef me dat de kans dat ik het terug ga vinden, ongeveer zo groot is als de geroosterde mug die ik net zag. Na even zoeken kom ik een man op een scooter tegen met een oranje hesje. Deze mannetjes blijken mini-taxi’s te zijn. Ik laat hem zien dat ik naar de supermarkt wil. Ik probeer de Engelse term, de Franse term en zelfs de Nederlandse term voor supermarkt maar hij begrijpt me niet. Ik laat hem dus maar gewoon de locatie op mijn telefoon zien (he he, dat werkt wel). Ik sjees bij hem achterop door de kleine straatjes van Bangkok heen. De wind vliegt langs ons heen en we komen al gauw op de grotere weg waar hij keihard door de file heen scheurt. Ik hoop dat mijn knieën niet tegen de zijlampen van de auto gaan want het scheelt telkens  maar 5 cm of ze liggen eraf. Gelukkig gaat het net goed. De scooter stopt en de man begint wild te praten tegen een andere voorbijganger op de stoep. Blijkbaar weet hij de weg niet, verteld de man op de stoep me. Lekker is dat, een taxi die de weg niet weet… Ik wil hem al bijna betalen voor het kleine stukje dat hij me wel heeft gereden maar de man op de stoep gebaard me zwaaiend met zijn armen weer achterop te gaan zitten. Ik dus weer zitten. De scooter stopt nog twee keer om de weg te vragen maar uiteindelijk kom ik bij de supermarkt. 

Thuis met mijn nieuwe zwembroek ga ik naar het zwembad. Dit zwembad is op de 36e verdieping in de open lucht. Al zwemmend geniet ik van het prachtige uitzicht dat dit mij biedt van Bangkok. Ik heb op hoge gebouwen gestaan in mijn leven, maar als ik hier om me heen kijk is het toch een heel ander verhaal om midden in de chaos van Bangkok vanaf zo’n klein plekje zoveel te zien.

Het is half 8 en ik ga er weer op uit. Dit keer naar de massage. Voor 11 euro heb ik een goddelijke massage van 60 minuten gehad, waar alle vliegtuigstijfheid vrij pijnlijk maar toch fijn uit mijn spieren werd geperst door de immens krachtige gespierde handen van het kleine Thaise vrouwtje dat mij de massage gaf. Een uur en een kopje thee later ben ik in een restaurantje een grote vis-tomaat-ananas-soep gaan eten. Totaal moe alweer ben ik erna, met driekwart van mijn maaltijd als take-away (het was echt VEEL te veel) naar huis gelopen. 

Eenmaal thuis werd het zwarte gaatje in mijn maag groter. De realisatie en cultuurshock begint wat meer in te zakken. Zonder verplichtingen ga je je toch ook beseffen wat je eigenlijk in godsnaam aan het doen bent. Gelukkig heb ik een dagboek en begin ik het zwarte gat te accepteren voor wat het is. Mocht je dit nu lezen en er iets voor me aan willen doen, doe maar niet. Ik doe het graag zelf en ik bericht jullie wel (:
Tot zover deze blog over de vliegreis naar Bangkok, misschien komt er meer, misschien ook niet.
Xx- Cas out.